Бұл мақалада қазақ тіліндегі баяндауыштардың мезгілдік (темпоралдық) мағыналары функционалды-семантикалық өріс жүйесі тұрғысынан талданады. Автор шақ категориясын етістік негізді баяндауыштардың негізгі орталық-өзегі ретінде алып, олардың түрлі стильдік, модалдік, экспрессивтік реңктермен ұштасуын ғылыми негізде көрсетеді. Мақалада өткен, осы және келер шақтың дәстүрлі тұлғаларымен қатар, аналитикалық форманттар, есімше-көмекші етістік тіркестері, демеуліктер арқылы жасалатын мезгілдік мәндердің тілдік табиғаты ашылып, іс-әрекеттің созылыңқылығы, қайталануы, шектелуі, кенеттен басталуы сияқты семантикалық түрленімдер жіктеледі. Зерттеу нәтижесінде баяндауыштардың темпоралдық мағынасы жан-жақты сипатталып, олардың сөйлеу және көркем стильдердегі қызметі айқындалады.